Odwiedzając Portugalię, turyści ograniczają się przeważnie do najbardziej popularnych miejsc – Lizbony czy Algarve. Ich uwadze umyka jeden z nieodkrytych skarbów tego kraju – region Alentejo – czarujący warownymi wzgórzami, rozległymi, złoto-zielonymi równinami oraz pięknymi, dzikimi plażami. Warto poznać go bliżej.

Ślady dawnych wieków

Alentejo to niezwykle spokojny i urozmaicony region, który zajmuje prawie jedną trzecią powierzchni Portugalii. Jego nazwa pochodzi od słów „além Tejo”, czyli „za Tagiem” – rzeką, która przepływa przez stolicę Portugalii – Lizbonę.

Na obszarze tym można znaleźć wiele śladów po ludach, które niegdyś zamieszkiwały te ziemie. W tajemnicze budowle megalityczne, datowane na kilka tysięcy lat przed naszą erą, obfituje zwłaszcza północna część regionu. Warto obejrzeć 6-metrowy dolmen Zambujeiro, który uchodzi za największy na Półwyspie Iberyjskim, oraz kromlech Almendres, złożony z dziewięćdziesięciu pięciu kamieni ustawionych w kształcie owalu.
Ze wzgórza, na którym znajduje się ten ostatni, rozpościera się wspaniały widok na Évorę i równinę.

W regionie Alentejo widoczne są także ślady bytności Rzymian. Na samym środku rynku w Évorze stoją doskonale zachowane ruiny Templo Romano. Ich widok – na tle kilkaset lat młodszych budynków – budzi niesamowite wrażenie. Natomiast niedaleko wybrzeża Alentejo, niedaleko Santiago do Cacém, znajdują się ruiny rzymskiego miasteczka Miróbriga. Świetnie zachowane fragmenty ścian i piwnic rzymskich łaźni, willi, forum (czyli głównego placu miasteczka) i dwóch świątyni oraz nietknięta przez czas kamienna droga wysadzana cyprysami pozwalają zanurzyć się w tamtejszej atmosferze i choć na chwilę przenieść do czasów Imperium Romanum. Co więcej, na obrzeżach Miróbriga znajduje się jedyny zachowany w Portugalii hipodrom, czyli plac w kształcie elipsy, na którym Rzymianie urządzali wyścigi rydwanów. Zasłużoną chwałą cieszyła się tu portugalska rasa koni – luzytanów. Rasa ta nadal jest hodowana, a najsłynniejsza stadnina znajduje się w Alter do Chão na północy Alentejo.

Charakterystycznym elementem krajobrazu Alentejo są położone na wzgórzach, średniowieczne zamki, wieże strażnicze oraz ufortyfikowane miasta i wioski, służące niegdyś obronie przed Maurami i Hiszpanami. Najciekawszymi przykładami portugalskich orlich gniazd (Ninhos das Águias) są dwie warownie położone przy granicy z Hiszpanią: Marvão i Monsaraz. Z wysokości ich murów rozpościera się wspaniały widok na okolicę. Położona na urwistym wzgórzu, masywna, granitowa osada Marvão uchodziła za najbardziej niezdobytą w całym Królestwie Portugalii (udało się to tylko raz). Może właśnie dlatego tak dobrze się zachowała.

Spacerując wąskimi, kamiennymi uliczkami miasta, wśród pobielanych domów z renesansowymi drzwiami oraz gotyckimi oknami, można odnieść wrażenie, że czas zatrzymał się tu kilka wieków temu. Podobne emocje czekają na turystów w Monsaraz, jednym z najstarszych miasteczek w południowej Portugalii. Ta warowna osada, ze względu na swoje położenie nad rzeką Gwadianą, oddzielającą Portugalię od Hiszpanii, była ważnym elementem systemu obronnego, chroniącego przed najazdami sąsiadów. Ze wzgórza rozpościera się rewelacyjny widok na wielkie, sztuczne jezioro Alqueva. Ciekawym miejscem jest również Estremoz. Na górującym ponad miastem wzgórzu wznosi się pałac królewski zbudowany przez Dionizego I dla swojej żony – Izabeli. Obecnie pełni on rolę eleganckiego hotelu – Pousada de Rainha Santa Isabel, zachwycającego wystrojem: zabytkowymi meblami i królewskimi proporcami, jak również pałacowymi ogrodami oraz pięknym widokiem z okien.

Położone poniżej miasteczko jest w większości zbudowane z białego marmuru, a to dzięki znajdującym się w okolicy, bogatym złożom tego kamienia. To dzięki nim Portugalia jest drugim, największym eksporterem marmuru na świecie.

Zjawiskowe równiny

Ważnym elementem tożsamości Alentejo jest rolnictwo. Bezkresne, sięgające prawie po horyzont równiny tego regionu pokrywają żółto-złote łany zbóż, soczysta zieleń traw i winnic oraz – typowe dla Alentejo – gaje oliwne i wiecznie zielone lasy dębów korkowych. Portugalia dostarcza 50 procent światowej produkcji korka. Barwy te wywierają niesamowite wrażenie ze względu na intensywne słońce – kolejny, charakterystyczny element dla tego regionu. Wszystko to sprawia, że człowiek wycisza się i odzyskuje harmonię z naturą. Życie płynie tu dużo wolniej niż w Porto czy Lizbonie.

Tę zjawiskową, żółto-zielono-brązową mozaikę można podziwiać także z góry, podczas lotu kolorowym balonem lub też skacząc ze spadochronu. Jest to możliwe m.in. w Évorze, gdzie znajduje się siedziba Portugalskiej Federacji Spadochroniarzy. Tutaj też co dwa lata odbywa się Portugal Air Show.

W każdej z wiosek tego regionu z łatwością można znaleźć lokalne specjały o recepturze znanej tylko w tym jednym miejscu. A jest w czym wybierać. Kuchnia Alentejo obfituje bowiem w pożywne dania z wieprzowiny, jagnięciny, dziczyzny oraz chleba, a wszystko to przygotowane przy użyciu wytłaczanej w Alentejo, wysokiej jakości oliwy z pierwszego tłoczenia (za najlepszą uznawana jest ta z Moura). Ważnym elementem tej kuchni są także zioła, m.in. kolendra, tymianek, rozmaryn, estragon i oregano. Typowymi potrawami tego regionu są m.in. wieprzowina z migas (puree z chleba z oliwą i czosnkiem) oraz açorda à Alentejana (zupa z chleba z oliwą, kolendrą i czosnkiem). Na uwagę zasługują także tutejsze sery, zwłaszcza z Serpy, Évory i Nisy oraz wina z miejscowości Borba, Redondo, Reguengos i Vidigueira.

Dzikie plaże, rock i…safari

Kolejnym choć mało znanym, skarbem Alentejo są plaże ciągnące się wzdłuż wybrzeża atlantyckiego na długości ponad 100 km: piaszczyste i dzikie, niekiedy ukryte w zatoczkach otoczonych klifami. W sumie jest ich ok. 50. Co prawda, woda jest tu zimniejsza niż w Algarve, jednak ich zaletą jest brak tłumów turystów, co jest normą w innych nadmorskich kurortach. Fani surfingu i bodybordingu z pewnością docenią silny wiatr znad Atlantyku, dzięki któremu można tu liczyć na idealne fale do uprawiania tych sportów.

Najbardziej znane kurorty na wybrzeżu Alentejo to Porto Covo – malownicza wioska rybacka, skąd jedną z kolorowych łodzi można się wybrać na wycieczkę na pobliską wyspę Ilha do Pessegueiro, Vila Nova de Milfontes – znajduje się u ujścia rzeki Miry, dzięki czemu turyści mogą wybierać między plażą oceaniczną lub rzeczną oraz Zambujeira do Mar. Ta ostatnia miejscowość słynie z jednego z czterech największych festiwali rockowych w Portugalii – TMN Festival Sudoeste (SWtmn). Odbywa się on co roku, w lipcu, w Herdade da Casa Branca, a fani tego typu muzyki mogą wybierać spośród zespołów grających na 3 scenach. Dotychczas na festiwalu wystąpili m.in.: Scissor Sisters i David Guetta.

W letnim rozkładzie lotów Iceland Express pojawią się trzy nowe kierunki i są to Praga, Wilno i Edynburg. W sumie Iceland Express w swojej ofercie na lato 2012 będzie miał 16 kierunków lotów w całej Europie i jest to jedna z największych ofert linii od momentu powstania.

Loty  do Europy Wschodniej rozszerzyły  się do 4 kierunków łącznie z Warszawą i Krakowem, które Iceland Express już wcześniej miał w swojej ofercie. Współpraca Iceland Express z liniami lotniczymi Holiday Czech Airlines (HCA) daje klientom możliwość podróżowania do tej części Europy. Z Pragi łatwo i szybko można dostać się do takich miast jak Bratysława, Budapeszt czy Wiedeń. Praga to jedno z najpiękniejszych miast Europy, a jednocześnie bardzo popularne miasto turystyczne.

Polscy obywatele są najliczniejszą grupą obcokrajowców na Islandii. Iceland Express kontynuuje więc loty bezpośrednio do Warszawy i Krakowa. Loty do Warszawy odbywać się będą raz w tygodniu w niedziele i do Krakowa również raz w tygodniu w czwartki.

Na Islandii mieszka około 2 tysięcy obywateli Litwy i do tej pory nie mieli możliwości latania z Islandii bezpośrednio na Litwę. Iceland Express raz w tygodniu będzie latać do Wilna. Wilno to piękne i urokliwe miasto, a stamtąd łatwo się dostać do innych ciekawych miejsc sąsiadujących z Litwą.

Latem 2012 Iceland Express latać będzie na 3 lotniska w Wielkiej Brytanii. Są to Londyn Gatwick – 6 razy w tygodniu, Londyn Stansted – 2 razy w tygodniu oraz Edynburg – 2 razy w tygodniu. Edynburg to stolica Szkocji i znajduje się tam siedziba szkockiego parlamentu. W mieście znaleźć można wiele ciekawych historycznych zabytków. Do wyboru jest też wiele ekskluzywnych sklepów i restauracji. Z Edynburga łatwo i szybko można się dostać do Glasgow, a podróż zajmuje około 45 min. Loty do Pragi odbywać się będą w środy, do Wilna we wtorki, a do Edynburga w poniedziałki i czwartki. Wszystkie kierunki jakie Iceland Express będzie obsługiwał latem 2012 to: Londyn, Edynburg, Kopenhaga, Berlin, Paryż, Barcelona, Frankfurt Hahn, Göteborg, Billund, Kraków, Warszawa, Wilno, Praga, Bolonia i Bazylea.

Iceland Express oferuje również korzystne oferty hoteli i wynajmu samochodów.

Samoloty, które latają we flocie Iceland Express należą do linii lotniczych HCA i są to najnowsze modele Aribus A320. Samoloty te zabierają 180 pasażerów i zapewniają wygodną i bezpieczną podróż. Linie czarterowe Holiday Czech Airlines są spółką-córką czeskich linii lotniczych CSA, które działają na rynku europejskim od wielu lat i znane są ze swojej punktualności.

Nowoczesna, zachęcająca do poznawania miasta i jego atrakcji kulturalnych, rozrywkowych oraz sportowych, do poruszania się komunikacją miejską, dająca szereg rabatów w klubach i restauracjach – taka w skrócie ma być karta turystyczna OpenWroclaw, która jeszcze przed UEFA EURO 2012 ^TM wejdzie na rynek.

Analiza kart funkcjonujących w największych miastach Europy wskazuje na to, że stolica Dolnego Śląska będzie miała najnowocześniejszy produkt dla turystów. Testowe wprowadzenie karty zaplanowane zostało na kwiecień br.

OpenWroclaw – plastik z wielkimi możliwościami

Ideą kart turystycznych, które działają w Europie, jest ułatwienie turystom pobytu w mieście poprzez połączenie w jednym „bilecie” tańszych przejazdów komunikacją miejską, wejść do muzeów, centrów rozrywki i innych promowanych przez gospodarzy miejsc. Kartom często towarzyszą kupony rabatowe, zdrapki i mapki miejsc, w których karta jest obsługiwana.

Wrocławska karta turystyczna ma być połączeniem tych wszystkich funkcji, ale wszelkie informacje będą na niej elektronicznie zakodowane. Co więcej, dzięki zaproszeniu do projektu instytucji bankowej (aktualnie trwają rozmowy z największymi polskimi bankami), karta będzie wzbogacona o funkcje elektronicznej portmonetki.

Funkcje karty OpenWroclaw w skrócie:

- elektroniczna, numerowana karta na okaziciela skierowana do turystów odwiedzających Wrocław

- zintegrowana z systemem Urbancard

- możliwość przejazdu komunikacją miejską przez 24, 48, 72-godziny

- pakiety wejść do wrocławskich instytucji kulturalno-rozrywkowych i rekreacyjnych

- zniżki w restauracjach, klubach, pubach oraz w innych miejscach atrakcyjnych pod względem turystycznym

- elektroniczna portmonetka (w planach).

Partnerzy karty

Kluczem do sukcesu karty jest zaangażowanie do współpracy możliwie dużej liczby instytucji kulturalnych, sportowych i rekreacyjnych, a także punktów gastronomicznych i hotelarskich, z których oferty mogą korzystać turyści. Drugim warunkiem sukcesu jest szeroka dostępność karty.

Wśród partnerów przewidziany został następujący podział:

- partnerzy oferujący zniżki przy zakupie usługi/produktu (np. restauracje, kawiarnie, taksówki, wypożyczalnie samochodów, ośrodki sportowe)

- partnerzy oferujący bezpłatny wstęp (np. muzea, niektóre obiekty sportowe)

- dystrybutorzy kart – oprócz oferowania zniżek zajmują się sprzedażą kart (np. hotele, hostele).

Aktualnie operator karty OpenWroclaw prowadzi rozmowy z potencjalnymi partnerami i dystrybutorami. Wśród nich, jako pierwsi, znaleźli się: Aquapark Wrocław, Hala Stulecia, ZOO, Muzeum Miejskie i Narodowe. Przewidzianych jest ok. 200 punktów partnerskich.

OpenWroclaw – dopasowana do Twoich potrzeb

Bazowym produktem dostępnym w sprzedaży będzie karta OpenWroclaw, która pozwoli na:

• bezpłatne przejazdy komunikacją miejską
• korzystanie ze zniżek u partnerów (sklepy, restauracje, kawiarnie, wypożyczalnie samochodów, sklepy z pamiątkami).

Karta aktywna będzie od momentu zakupienia przez okres (w zależności od wyboru): 24, 48 lub 72 godziny. Podobnie jak w przypadku tradycyjnych biletów, dostępne będą karty w wersji ulgowej – dla dzieci i studentów.

Wersja podstawowa karty może być wzbogacona o zakup jednego z 3 pakietów: Culture, Culture & Fun lub Culture, Fun & Sport.

Wybrany pakiet można kupić wraz z kartą bazową OpenWroclaw lub poprzez stronę www.openwroclaw.pl.

Od kwietnia nowe linie lotnicze OLT Express startują z kilkunastoma nowymi rejsami. Przewoźnik chce zrewolucjonizować rynek połączeń krajowych.

Linie lotnicze OLT Express powstały na bazie niemieckiego OLT, linii Yes Airways oraz polskiego Jet Air.

Rewolucyjne aspekty działania OLT Express to:
- 9 polskich miast zostanie połączonych bezpośrednio transportem lotniczym,
- bazy operacyjne będą ulokowane w portach w Gdańsku i Warszawie,
- samoloty będą nocować w 7 portach.

Trasy OLT Express:
Z Gdańska – Warszawa, Szczecin, Poznań, Wrocław, Katowice, Kraków, Łódź oraz z przesiadką Rzeszów
Z Katowic – Gdańsk, Rzeszów, Poznań z przesiadką Szczecin
Z Krakowa – Wrocław, Gdańsk, Poznań z przesiadką Szczecin
Z Łodzi – Gdańsk, Wrocław
Z Poznania – Gdańsk, Warszawa, Wrocław, Katowice, Kraków, Szczecin
Z Rzeszowa – Warszawa, Katowice i z przesiadką Gdańsk, Wrocław, Szczecin
Z Warszawy – Rzeszów, Wrocław, Gdańsk, Poznań, Szczecin
Z Wrocławia – Łódź, Poznań, Warszawa, Gdańsk, Kraków z przesiadką Szczecin i Rzeszów
Ze Szczecina – Gdańsk, Poznań, Warszawa i z przesiadką Rzeszów, Kraków, Katowice, Wrocław

Najtańsze bilety w taryfie ekonomicznej mają kosztować 99 zł (co najmniej połowa miejsc w każdym rejsie). Do dyspozycji pasażerów będzie także klasa elastyczna i biznes (gwarantująca m.in. szybką zmianę rezerwacji bez dodatkowych opłat).

Co na to Eurolot i PKP? Rejsy pomiędzy największymi polskimi portami lotniczymi będą bezpośrednie a cena biletu ma być konkurencyjna w porównaniu z połączeniami kolejowymi.

Z jednym biletem po całej Szwajcarii, i to bez ograniczeń. A w dodatku jeszcze za połowę ceny.

Ofertą objęte są bilety Swiss Pass i Flexi Pass ważne 4 dni, na podróże w kwietniu i maju oraz od września do listopada. Sprzedaż biletów promocyjnych rozpoczyna się z miesięcznym wyprzedzeniem, tzn. od marca lub sierpnia. Bilety do nabycia tylko poza Szwajcarią.

Szczegółowe informacja i rezerwacja Swiss Passów

Rzadką okazję przyjrzenia się pracy konserwatora będą miały osoby zwiedzające Muzeum Narodowe we Wrocławiu od połowy lutego do końca maja 2012. W sali wystawienniczej na 2. piętrze absolwentka ASP w Krakowie konserwować będzie obramienie XVII-wiecznego epitafium Heleny von Gersdorff.

Pracę nad tym dziełem Emma Pietraszko rozpoczęła w roku 2007, jeszcze jako studentka – w ramach swojej pracy magisterskiej konserwowała centralną część epitafium, czyli obraz przedstawiający zmarłą Helenę von Gersdorff. Wtedy m.in. zrekonstruowała wyłamany fragment deski oraz warstwę malarską w środkowej części portretu. Z powodów finansowych nie udało się odrestaurować obramienia epitafium. W 2012 r. młoda konserwatorka uzyskała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na kontynuowanie prac.

- Obramienie, którym się teraz zajmuję, jest w dość złym stanie – tłumaczy Emma Pietraszko – brakuje kolumienek i wspierających je cokołów, drewno zostało bardzo mocno zniszczone przez kołatki, uszkodzona jest również warstwa malarska.

Konserwatorka pracuje w sali 216, cały czas można się przyglądać jej pracy przez szyby galerii, ale jest możliwość obserwowania z bliska i porozmawiania na temat konserwacji, ale po uprzednim umówieniu się.

Epitafium Heleny Gersdorff, 1673 (z Pobiednej koło Lubania)

Kosztowny i wykwintny strój piętnastoletniej panny, rzadko spotykany w obrazach epitafijnych, służył nadaniu wyjątkowego splendoru osobie zmarłej i rodowi Gersdorffów, z którego pochodzili jej obydwoje rodzice. Odrestaurowany obraz pokazywany był po raz pierwszy na prezentowanej w 2009 roku wystawie „Mali i wielcy mistrzowie. Obrazy śląskie XVI-XVIII w.”

Poszukiwani sponsorzy

Aby wykonać pełną konserwację tego dzieła potrzebne są dodatkowe środki finansowe, dlatego cały czas poszukiwani są sponsorzy, którzy chcieliby pomóc w odnowieniu epitafium Heleny von Gersdorff.

4 roues sous 1 parapluie, czyli 4 koła pod parasolką wraz ze stowarzyszeniem Les Plus Beaux Villages de France zapraszają na pierwszą edycję wyjątkowego rajdu najbardziej legendarnych kabrioletów świata – 2 CV.

Misją La Route des Villages czyli Szlaku Miasteczek na trasie Paryż-Cannes jest połączeniem 30 najpiękniejszych miasteczek Francji w formie pogoni za kulturowym skarbem. Całośc rajdu opierać sie będzie na idei francuskiej sztuki życia (dziedzictwo kulturowe, gastronomia, wino, rzemiosło…).

Pierwsza edycja rajdu odbędzie się w dniach 13-19 maja. Trasa rozpoczynać się będzie w Paryżu, a kończyć w Cannes, w czasie festiwalu filmowego.

Organizatorzy rajdu pragną zamienić La Route des Villages w wydarzenie cykliczne.

Jeśli szukasz wyjątkowych wrażeń, uwielbiasz niecodzienne wyzwania, jesteś miłośnikiem Francji oraz francuskiego stylu życia, a przygoda to Twoje drugie imię – La Route des Villages jest stworzone właśnie dla Ciebie!

Izmir – niegdyś starożytna Smyrna, dziś ważny port i trzecie co do wielkości miasto w Turcji. Odznacza się przepiękną urodą za sprawą wyjątkowo malowniczego położenia nad półkolistą zatoką Morza Egejskiego w otoczeniu gór. Wiosna zaczyna się tu już w lutym, a lato kończy dopiero późnym wrześniem. Urocze ogrody kwiatowe, parki, czyste i zadbane ulice, zacienione licznymi drzewami sprawiają, że zachwyca już od pierwszego wejrzenia.

Burzliwa i długa historia miasta pozostawiła po sobie niezwykłe pamiątki przeszłości, które pozwalają turystom przenieść się w czasy antyczne. Najprawdopodobniej właśnie w Smyrnie urodził się Homer, opisujący w „Iliadzie” dziewięcioletnią wojnę o piękną Helenę w niedalekiej Troi. Miasto zawdzięcza rozwój macedońskiemu królowi Aleksandrowi Wielkiemu. Za panowania imperium rzymskiego Izmir bogacił się. Później ulegał najazdom Arabów, a w czasach cesarstwa bizantyjskiego przeżywał prawdziwy rozkwit. Sytuacja radykalnie zmieniła się pod koniec I wojny światowej, kiedy został zajęty przez armię grecką. W 1922 roku Turcy zdołali wypędzić najeźdźców, jednak w mieście toczyły się gwałtowne walki. Pewnego wieczoru, w zagadkowych okolicznościach, wybuchł pożar. Centrum spłonęło doszczętnie. W odbudowanym z ruin Izmirze do dziś dominuje charakterystyczny nastrój lat 20. ubiegłego wieku.

Z murów Kadifekale – Aksamitnej Twierdzy – z wysokości 186. metrów rozpościera się zapierający dech widok na cały port. Forteca powstała na wzgórzu Pagus w IV wieku p.n.e. To doskonałe miejsce na rozpoczęcie przygody. Malownicze, kręte i wąziutkie uliczki zbocza prowadzą nas w dół do pozostałości starożytnego rynku. Agora wybudowana została w czasach aleksandryjskich. Dziś pozostał po niej jedynie niewielki plac z korynckimi kolumnadami wokół głównej promenady, wytyczonej w II wieku za czasów Marka Aureliusza.

Stąd podążamy na plac Konak Meydani – serce Izmiru i ulubione miejsce spotkań mieszkańców. Znajduje się tu osmańska wieża zegarowa Saat Kulesi z 1901 roku, będąca symbolem miasta. Dumnie wznosi się na nabrzeżu i góruje nad miastem. Tuż za wieżą, na tłocznych i gwarnych ulicach, toczy się prawdziwe tureckie życie, nie mające nic wspólnego z masową turystyką. Wędrując po placu nie można pominąć zabytkowego,

XVIII-wiecznego meczetu Konak Camii, bogato zdobionego z zewnątrz kolorowymi płytkami ze słynnego Kütahyi.

Do placu przylega park oraz przystań promowa, co dodaje temu miejscu jeszcze więcej uroku. Warte odwiedzenia są także dwa najważniejsze muzea, położone zaledwie kilka kroków od Konak Meydani. Pierwszym jest Arkeoloji Müzesi (Muzeum Archeologiczne), w którym mieści się kolekcja sztuki rzymskiej i greckiej od czasów archaicznych po helleńskie.

W sąsiednim Muzeum Etnograficznym – Etnografya Müzesi – można podziwiać między innymi rekonstrukcje wnętrza apteki z czasów osmańskich, salę obrzezań czy komnatę ślubną. Sporą ciekawostką jest również wystawa poświęcona sztuce wyrobu szklanych amuletów, które mają chronić przed złym spojrzeniem.

Po zachodzie słońca warto spędzić kilka romantycznych i beztroskich chwil podczas spaceru na wysadzanej palmami promenadzie Kordon. Można usiąść na molo, gdzie morska bryza imbat miło orzeźwia delikatnie pieszcząc. To znakomicie nas zrelaksuje po intensywnym zwiedzaniu
bogactw Izmiru.

źródło: Magazyn Silesia Airport

Siedziska jak w Paryżu, system odprawy bagażowej jak w Londynie, rękawy jak w Kopenhadze, a do tego drzewka prosto z Florydy. Nowy terminal wrocławskiego lotniska ma w sobie to, co największe porty lotnicze w Europie, a jednocześnie jest jedyny w swoim rodzaju.

Nowy terminal wrocławskiego lotniska to najwyższa jakość obsługi, jeszcze więcej połączeń oraz międzynarodowe normy bezpieczeństwa, czyli wszystko, czego potrzebuje dynamicznie rozwijającego się miasto i region. Ale port we Wrocławiu to także nowoczesny design i wyjątkowe rozwiązania, które powstały z myślą o jeszcze wyższym komforcie podróżowania. To lotnisko obok którego nie sposób przejść obojętnie.

Strefa wypoczynku

Pasażerowie muszą mieć możliwość, by odprężyć się przed podróżą i zrelaksować po długim locie. Nowy terminal wrocławskiego lotniska do pojęcia „komfort podróży” podchodzi kompleksowo. W całym terminalu rozmieszczono kilkaset wygodnych i eleganckich siedzisk.
– Postawiliśmy na rozwiązania, z których korzystają lotniska w Paryżu i Zurychu, gdzie jest nie tylko komfortowo, ale także stylowo. W hali ogólnodostępnej stoją ciemne siedziska z metalowymi elementami, a w strefie zamkniętej zdecydowaliśmy się na drewniane akcenty – mówi Przemysław Marcinkowski, kierownik projektu rozbudowy Portu Lotniczego Wrocław. Takie same fotele stoją w hali lotniska Charlesa de Gaulla. To nie koniec podobieństw do francuskiego portu. – Na poziomie 0 i +1 znajduje się około 30 foteli w oryginalnym, opływowym kształcie, na których można się komfortowo położyć, jak na szezlongu – dodaje. W nowym terminalu można się również poczuć jak na Florydzie. To właśnie ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych pochodzi blisko 20 drzewek Bucida Buceras, zdobiących ogólnodostępną halę lotniska.

Strefa techniczna

Nowa odsłona wrocławskiego lotniska to także wyjątkowe rozwiązania techniczne. To co wyróżnia port, to specjalne rękawy, którymi można wejść do samolotu bezpośrednio z terminalu. Z takich samych rękawów korzysta jeden z największych europejskich hubów – port lotniczy w Kopenhadze. W Polsce rękawy posiada jedynie lotnisko Chopina w Warszawie. Najbardziej zaawansowanym rozwiązaniem jest nowoczesny system kontroli bagażu.

– Zdecydowaliśmy się na sprzęt robiony przez czołowego dostawcę na świecie, identyczny, jak na lotnisku Heathrow w Londynie. Bagaż przemieszcza się po lotnisku po dwóch niezależnych od siebie taśmociągach, przechodzi czterostopniową kontrolę bezpieczeństwa oraz skanowanie 3D, po czym trafia na sorter, skąd jest przydzielany do poszczególnych lotów – opowiada Przemysław Marcinkowski. System kontroli bezpieczeństwa również będzie taki sam, jak na największym lotnisku w Europie. Jego uzupełnieniem jest system monitoringu, na który składa się 400 kamer i 3 stanowiska kontroli wyposażone w 24 monitory 36-calowe. Wrocławskie lotnisko może się też pochwalić jednymi z najdłuższych schodów ruchomych we Wrocławiu. Prowadzą one z ogólnodostępnej hali na poziom +2.

Strefa VIP

To miejsce, do którego dostęp mają jedynie wybrani. Strefa VIP jest podzielona na dwie części, a ta druga to część dla specjalnych gości lotniska. To jakby terminal w terminalu, bo najważniejsi goście mają do dyspozycji osobne wejście, system odprawy, własny parking i dedykowany personel. Do samolotu dowiozą ich bezpośrednio limuzyny. Strefa VIP to miejsce najwyższych standardów. Wyposażone w nowoczesne i stylowe meble, powstało z myślą o ważnych osobach ze świata polityki, biznesu, kultury, czy sportu. – Dla podróżnych z uprawnieniami przeznaczony jest umiejscowiony na pierwszym piętrze Business Lounge, gdzie znajduje się strefa głębokiego wypoczynku, wyposażona w nowoczesne fotele z podnóżkami, które umożliwiają maksymalny relaks – mówi Przemysław Marcinkowski. Takie rozwiązania stosuje się na największych lotniskach w Europie. Teraz dołącza do nich także Wrocław.

W Meksyku otwarto dla zwiedzających ruiny azteckiej szkoły w Tenochtitlan, stolicy państwa Azteków, odkryte przez archeologów podczas prac renowacyjnych – informuje serwis internetowy Latin American Herald Tribune.

Pozostałości Calmecac – jak nazwano budowlę, w której dzieci azteckiej elity kształciły się w wojskowości i religii – znajdują się w centrum dzisiejszego miasta Meksyk, ok. 100 metrów od ruin Templo Mayor, najważniejszej budowli sakralnej Azteków budowanej etapami w XIV I XV wieku.

Zdaniem naukowców aztecka szkoła została zbudowana w okresie 1486-1502 r. Jej pozostałości odkryli archeolodzy podczas prac renowacyjnych wśród azteckich ruin w mieście Meksyk, mających na celu powiększenie obszaru zajmowanego przez Centrum Kultury Hiszpanii w centrum miasta.

Według archeologa Raula Barrery, kierującego pracami wykopaliskowymi na terenie Calmecac, szkoła była jednym z najważniejszych kompleksów architektonicznych wzniesionych w szczytowym okresie rozwoju cywilizacji Azteków i instytucją, gdzie kształcono przyszłych przywódców, kapłanów i wojowników.

W pobliżu ruin szkoły archeolodzy odnaleźli ponad 100 artefaktów z okresów prekolumbijskiego oraz kolonialnego, a także kilka posągów przedstawiających azteckich bogów.

Jak poinformowała Ana Tome, dyrektor Centrum Kultury Hiszpanii, odkrycie Calmecac pozwoliło na poznanie nowych aspektów starożytnych cywilizacji Meksyku, które są częścią dziedzictwa kulturalnego kraju.

PAP – Nauka w Polsce