Australijskie piaski

Pustynie Australii to w większości obszar niezamieszkały, ale to nie znaczy, że są to tereny niedostępne dla turystów.

Jedynym z największych wyzwań dla turystów jest trasa Canning Stock Route, prowadząca przez trzy australijskie pustynie: Małej i Dużej Pustyni Piaszczystej oraz żwirowej pustyni Gibsona. Ten szlak został wyznaczony w latach 1906 – 1910 przez Alfreda Canninga, który przeprowadzał tędy bydło z największych farm w Kimberley aż do miejscowości Wiluna. Tam czekali górnicy, wydobywający złoto na świeże mięso, którego nie można było sprowadzać z południa. Odkąd bydło zaczęto transportować drogą morską w latach 50-tych, szlak jest wykorzystywany przede wszystkim przez turystów spragnionych mocnych wrażeń.

Wzdłuż 2 tysięcy kilometrów rozciąga się pustynny krajobraz Australii, przeplatany pofałdowanymi wydmami, gliniastymi, albo żwirowymi równinami, nazywanymi gibberami, czy suchymi dolinami, które okresowo wypełniają się wodą podczas pory deszczowej. Ciekawym elementem pustynnego wystroju są ostańce o stromych, skalistych stokach. Najczęściej są to pozostałości po większych skałach, które uległy erozji i wietrzeniu.

Obszary wokół trasy Canning Stock Route zamieszkują Aborygeni, dlatego trzeba mieć pozwolenie, aby na chwilę zboczyć  z trasy i pójść szlakiem aborygeńskiej historii. W zwiedzaniu będzie nam towarzyszył mieszkaniec tych terenów. Mamy szansę zobaczyć m.in. świętą górę Aborygenów – Uluru, nazywane też często Ayers Rock. Wejście na stromą 300 metrową górę nie jest łatwe. Turystów ostrzega się nie tylko przed poślizgnięciem, ale i przed zawałem serca, który spotkał niektórych śmiałków wspinających się w temperaturze prawie 40ºC. Dlatego w okresie australijskiego lata zabrania się wspinaczki w tak wysokich temperaturach. U podnóża góry odnaleźć można ścienne malowidła wykonane przez rdzennych Aborygenów. Wjazd do Parku Narodowego Uluru – Kata Tjuta, który otacza świętą górę jest płatny.

Planując wyjazd, trzeba uwzględnić warunki klimatyczne. Wbrew pozorom nie jest to miejsce pozbawione deszczu, zwłaszcza północną część nawiedzają częste deszcze monsunowe i burze podczas sezonu deszczowego, który trwa tu od listopada do kwietnia. Średnio spada nawet 250 milimetrów deszczu rocznie, ale ogromna powierzchnia parowania sprawia, że miejsce to nadal pozostaje pustynią. Trzeba się przygotować nie tylko na deszcze, ale i na wysoką temperaturę, która osiąga tu latem od 38 do 42 ºC. Zimą jest niewiele chłodniej, bo zaledwie 25, 30 stopni. Przy tak wysokiej temperaturze w dzień, noce wydają się być wyjątkowo chłodne.

Na wycieczkę szlakiem Canning Stock Route, jedną z najbardziej niebezpiecznych tras, potrzebne jest specjalne zezwolenie miejscowych władz i solidne przygotowanie do wyprawy. Mimo, że większość z wybudowanych w latach 1906- 1910 50 studni wciąż jest czynnych, trzeba zgromadzić zapasy wody pitnej, paliwa i żywności. Dokładne wskazówki dla turystów, wybierających się w te tereny, znajdują się na oficjalnej stronie szlaku www.canningstockroutecentenary.co