Powitaj wiosnę

W Bieszczadach za chwilę się zazieleni, wyjrzą pierwsze pąki a ptaki zaczną śpiewać wiosenne melodie. Nie przegap tego momentu, kiedy rośliny obudzą swe kolory, a zwierzęta wyjdą z zimowego ukrycia.

Łagodne góry bieszczadzkie tworzą łupki, piaskowce i zlepieńce, przez co pewnie nazywane są miękkimi, łagodnymi górami. Najpopularniejsze szczyty, jak Tarnica, Wielka i Mała Rawka, Połonina Caryńska, czy Magura Stuposiańska nie przekraczają nawet 1400 metrów. To, co je wyróżnia, to nie ich wysokość, ale różnorodność szaty roślinnej i zwierzęcej.

Bieszczady pokryte są kilkoma piętrami flory, najpierw dębów, lip, grabów i leszczyny wśród których ukrywają się domy i pola uprawne. Ponad grądowymi lasami rozpościera się dolny regiel z lasami bukowymi, jodłami, szarymi olszami, które wdzierają się w górskie łąki, różnicując krajobraz połonin. Uroku dodają skalne rumowiska, tzw. grechoty, które mieszają się z polami czarnej jagody i murawami alpejskimi. Gdzieniegdzie wystają filetowe fiołki dackie, purpurowe chabry Kotschy’ego, różowe górskiej wężymordy, biała ciemiężyca, niebieska dwulistna cebula, czy czerwonawy ciemiernik.

Wśród kolorowych krajobrazów roślinnych podejrzeć można żubry, jelenie, sarny, dziki, rysie, wilki, a nawet brunatne niedźwiedzie, choć te ostatnie radzi się obserwować z odpowiedniej odległości. Ryzyko jest z resztą niewielkie. Łatwiej znaleźć odcisk stopy lub odchody, niż jednego z kilkudziesięciu niedźwiadków. Z kolorowych, ale nie dla każdego przyjemnych zwierząt, może się pojawić salamandra, wąż Eskulapa, gniewosz plamisty lub traszka.

Nad głowami przelecieć nam może niejeden orzeł przedni, myszołów lub halny płochacz. Usłyszeć też można krzykliwe orliki i puchacze. Bobrów trzeba będzie szukać wzdłuż Sanu, rozbijającego się o skały strumienia.

Na jego drodze napotkamy Jezioro Solińskie z bogato urozmaiconą linią brzegową o długości 150 kilometrów. To największy sztuczny akwen wodny w Polsce, nazywany często „bieszczadzkim morzem”. Latem jest niemal zapełnione amatorami sportów wodnych, których zobaczyć można na łódkach, deskach, żaglówkach i rowerach wodnych.

Leśne wędrówki mogą nas zaprowadzić na bagna. Otoczono je żerdziami, ale możne przejść ponad torfowiskami po drewnianych pomostach nad torfowiskowym rezerwatem Tarnawą.

Bieszczadzka przyroda chroniona jest Bieszczadzkim Parkiem Narodowym, ścisłymi rezerwatami i parkami krajobrazowymi, po których poruszanie wymaga przestrzegania wielu zasad. W Bieszczadzkim Parku Narodowym wytyczono wiele szlaków turystycznych, pieszych, rowerowych i konnych. Dyrekcja parku prowadzi stadninę koni huculskich w Wołosatem, gdzie można spróbować swoich sił na grzbietach czworonogów.

Dla miłośników wspinaczki pozostają cztery górskie pasma: pasmo graniczne, połonin, Wysoki Dział oraz pasmo Łopiennika i Durnej. Spacerować po łagodnych górach można też w Bieszczadach Niskich na Przedgórzu Bieszczadzkim, podziwiając panoramę różnobarwnej flory, ukrywającej swoich dzikich mieszkańców.